dzień powszedni

Wstaje słońce. 

Zaczyna się nowy dzień a wraz z nim kolejna próba przetrwania z szalejącym od 19 miesięcy tajfunem. 

Żywioł ten nieustannie przybiera na sile, jego zasięg ciągle rośnie a kierunek jego destrukcyjnych poczynań jest ciężki do określenia.

Nad ranem powoli pojawiają się pierwsze symptomy prognozujące pobudkę małego cyklonu. Pierwszy symptom to zmiana pozycji z bliżej nieokreślonej do leżenia na brzuchu i pnąca się ku niebiosom maleńka dupka.

Dziecko wstaje.

I tylko jak gałki swe otworzy zaczyna dzień od wiercenia swoich maciupeńkich paluszków w naszych zamkniętych oczodołach. 

Ot tak chyba z troski, co by sprawdzić czy po nocy nam oczy nie wchłonęły się do mózgu.

Kiedy okazuje się, że w tej materii nic się nie zmieniło pobudza dalej nasze narządy wewnętrzne przez energiczne i szybkie skoki. 

Z dużym naciskiem na jamę brzuszna, no bo przecież zaraz śniadanie a metabolizm od początku dnia musi być prawidłowy. 

Wtedy to jeszcze z mężem swoim walczę o chociaż 5 min na wciągnięcie "żółtka". 

Przez ten czas pod kołdrę zaczynają nam wjeżdżać ciężarówki, pociągi i inne samochody wyścigowe. W momencie kiedy nalot zaczynają robić krowy z farmy.
Wstaję. 

Sadzam królewicza na tron i ogarniam ciuchy robocze, bo pracy nas czeka co nie miara.

Ja w tym czasie ogarniam siebie i gdy nadchodzi moment spojrzenia sobie w lustro zawsze w głowie siedzi mi tylko jeden tekst - " codziennie rano budzę się coraz piękniejsza ale dzisiaj to już k-wa sama przesadziłam".

Potem nadchodzi moment teoretycznej współpracy matki z synem.
Ubieranie.

Chociaż syn mój najlepiej czułby się oczywiście w stroju pierwotnych ludzi ale podłoga moje nie czułaby się dobrze z całodobowa małą, swobodną fontanną di Trevi. 

I tak powoli miejsce swoje pobytu zmieniamy na kuchnię.

Robię śniadanie. 

Opcja pierwsza dziecko pluje. Opcja druga przyjmuje. 

Hura. 

Nadchodzi moment rzutu okiem na dom. 

O boziu kto mi to zrobił!

Ogarniam wczorajsze skutki szalejącego żywiołu. Przedstawiam koszty mężowi i ewentualnie naprawiam i sprzątam to, co jeszcze zostało. W głowie jak echo odbijają się mi wtedy słowa dialogu kury z kogutem z Marcysia książki  - "Do roboty droga kuro! Szybciej, prędzej! To nie biuro!"

Po czym szybko dochodzę do wniosku, że na 20 rzeczy sprzątniętych, mój tajfun w tym samym czasie bez kontroli rozpiernicza 60.

Odpuszczam.

Idziemy się bawić.

I tak odbywamy kilka wyścigów samochodowych, przy których piana z buzi idzie mi jak przy wściekliźnie.

Ale takie życie. Albo się mama wczuwa albo odpada. 

Potem jeszcze ładujemy drzewo dłużycowe na ciężarówkę.

Karmimy zwierzęta w farmie.

Gotujemy "ziupę" krowie (indywidualna dieta opracowana przez syna). 

Ciągnikiem siano zwieziemy i parę innych fascynujących rzeczy.

I kiedy nadchodzi taki moment, że większość zabawek nie ogarnia grawitacji i jest częściej w górze jak na ziemi to jest to moment na won z chałupy. 

Bardziej po rodzicielskiemu spacer.

I tu zależne od pogody i pory roku. 

A, że obecnie zima to co? A no sanki. 

I jeśli wybierzemy kierunek, który wiedzie na plac zabawy to z góry mam przekichane. 

Ponieważ gdy w połowie drogi chcę zawrócić mam scena na wsi na całego.

Oczywiście nie ugięta negocjuje, tłumaczę, nie zwracam uwagi. 

Po czym jak pół wsi mi w oknach siedzi poddaje się i co? 

Zawracam.

Zaliczamy plac zabaw i obowiązkowe huuusi.

I nie ważne, że zima, że huśtawka oblodzona a matce dupa odpada. 

Się huśtamy.

Potem powrót do domu na który zawsze jest za wcześnie.

A Marcel nigdy nie znudzony, nie śpiący i nie zziębnięty. 

Droga do domu zawsze musi być naokoło.

I tak przez góry, łąki, lasy, zasapana, zmachana, trochę z odczuciem konia towarowego jesteśmy w domu.

A nie! Nie tak łatwo!

Przedtem muszę jeszcze pokonać opór jaki Marceli stawia nogami w progu drzwi i tak wijącego, obrażonego i płaczącego rozbieram. 

Oj zła kobieta ze mnie, bo przecież jakby nie można w zimę w ilgo zamieszkać a latem w szałasie. To taka, żem wygodna.

Jemy ciepłe danie i od 19 miesięcy zadaję synulowi to samo pytanie. "Synu jesteś już śpiący"? Zawsze pada niezmiennie słowo NIE! 

Nie poddaję się. 

A warto, bo dziecko zasypia.

I takim sposobem mam statystycznie jakieś 1,5 godz na spichcenie obiadu i leżenie do góry d---. Statystycznie, bo syn wstaje po 40 min. 

Gotujemy razem. 

Po obiedzie zabawy cześć dalsza, czyli patrz cześć pierwsza dnia plus tatunio. 

I tu zaczynają się ekstremalne sporty.
Ja tylko zaglądam czy dziecku głowa nie odpadła, rąk nie ma tam gdzie nóg.
Nic nie wisi i kręci się w tą stronę, którą kręcić się powinno. 

Między czasie kilka razy zrobię po domu "na bajana", pozapełniamy żołądka. I oczywiście zależne od dnia się prasuje, pierze, robi ciasta, pasztety, sałatki, czyści fugi, myje okna, odkarmienia to, co zalazło i inne czynności, które odwalić w domu trzeba.
Zbliżamy się do końca dnia i od dłuższego czasu w podziale ról mama kąpie, tata karmi, mama usypia docieramy do końca dnia.

W nocy jak sobie zasłużyłam to dziecko mi wstanie tylko 4 razy. Jak nie zasłużyłam to 44 razy.

Jak ogólnie jest w ciągu dnia?

Jest intensywnie na tyle, że nigdy nie podałam na twarz tak jak teraz. 

Nawet wtedy kiedy pracowałam dzień za dniem po 10 godz a do domu wracałam po 13 godzinach. To pikuś. Czasem jak pod koniec dnia patrzę na syna i analizuje szybko stan mojego zmęczenie to czuje się jakbym ja jechała na zwykłych bateriach a Marcyś na Duracell. 

Ale i tak jest ZAJEBIŚCIE!